هفت سال از حضور پیشرفته ترین امکانات نظامی غرب در افغانستان می گذرد و با اینکه باورها همه بر این استوار بود که با سرازیر شدن این نیروها در این کشور، دیگر مشکلی به نام ناامنی وجود نخواهد داشت اما در کمال ناباوری و تاسف دیده می شود که نه تنها امنیت به این کشور نیامده که امنیت بوجود آمده نیز هر روز و هر لحظه در حال از بین رفتن است.
مردم، مشکل کار، اشتغال، فقر، عقب ماندگی، مریضی، بی برقی، آب آشامیدنی و در یک کلام خود را فراموش کرده اند تا به موضوع مهم تری به نام «امنیت» بیندیشند. سی سال جنگ و ناامنی چنان مردم را وحشت زده و ناتوان کرده که همه مشکلات را از یاد برده و شب و روز برای برگشت آرامش و امنیت دعا می کنند.
جامعه جهانی این نیاز مردم افغانستان را به خوبی درک می کنند اما به جای کمک به این مردم و آوردن امنیت در این کشور، هر کدام به فکر دستیابی به منافع خود در این سرزمین هستند. ناتو با مجوز ملل متحد برای تامین امنیت به افغانستان آمده است اما بعد از هفت سال بنا به ملاحظات منطقه یی که این سازمان داشته نتوانسته دستاورد محسوسی در این زمینه داشته باشد!
در ابتدا این ذهنیت و توقع وجود داشت که ناتو حتا بدون نیروهای امریکایی که رهبری ائتلاف مبارزه با تروریزم را به عهده دارد، قادر به تامین امنیت سرتاسری در افغانستان هست و این با توجه به سابقه طولانی و امکانات پیشرفته نظامی این سازمان به دور از امکان نبود. اما حالا بعد از گذ شت هفت سال، این سازمان با نشان دادن ضعف در برابر نیروهای مخالف مسلح دولت، چنین ذهنیتی در اذهان مردم خلق می کند که واقعاً نیروهای مخالف دولت قوی و قدرتمند هستند و ناتو نیز با تمام امکانات پیشرفته اش قادر به مهار و شکست آنها نیست!
وضعیت امنیتی در بعضی از مناطق کشور رو به وخامت است. این، عمق نگرانی مردم را نسبت به بدتر شدن اوضاع امنیتی در ماههای اخیر می رساند. در همین حال دو سال قبل ناتو ضرب الاجل شش ماهه ای را برای شکست طالبان تعیین کرده بود. ناتو در هفت سال گذشته مدام از این ضرب الاجل ها صحبت کرده و وعده بهتر شدن وضعیت امنیتی در کشور را داده است. اما آنچه در عمل اتفاق افتاده کاملا خلاف این وعده ها بوده است.
افزایش ناامنی ها در جنوب، آرام آرام و به شکل خزنده در حال گسترش به مرکز شمال و دیگر مناطق کشور بوده است. از دو سال به اینسو شاهد افزایش ناامنی در ولایت غزنی هستیم. غزنی ولایتی است که با پاکستان مرز مشترک ندارد اما افزایش ناامنی ها در این ولایت در طول سالهای اخیر، می رساند که ناآرامی ها، در حال گسترش به تمام مناطق کشور است و این در حالی اتفاق می افتد که نیروهای ناتو در تمام ولایات ناامن حضور دارند.
ناتو چه می کند؟ پرسش اصلی همین است! ناتو بعد از هفت سال چه کرده است و بعد از این چه می کند؟ زمزمه هایی به گوش می رسد که ناتو در حال مذاکره با طالبان است. حال اگر این موضوع صحت داشته باشد پرسش فوق، درباره ناتو بی جا نیست!
قبلاً اعلام شده بود: «رییس جمهور از معاملات ائتلاف و طالبان خبر ندارد.» اخباری وجود داشت که گویا نیروهای ائتلاف، آیساف در حال مذاکره با طالبان می باشند و قرار است به بعضی از خواست های این جنگجویان چراغ سبز نشان بدهند. قبلا شایعاتی هم وجود داشت که بزرگترین خواست طالبان از آیساف و ائتلاف این است که ولایت قندهار در تصرف آنها گذاشته شود در آن صورت آنها به امنیت دیگر مناطق دست نخواهند زد.»
در مورد واقعی یا واقعی نبودن این خبر، رسانه ها مطمئن نیستند اما از این نکته اظهار تعجب می کنند که رییس جمهور کشور از چنین مذاکراتی اطلاع ندارد. و در ادامه مطلب فوق در رسانه ها آمده است: «حامد کرزی اگر چنین مسئله ای وجود داشته باشد بین ناتو و طالبان خواهد بود. او همچنان اضافه نموده که ما حاضر هستیم با طالبان صلح دوست و افغان مذاکره نماییم.»
این چیزی است که ناتو هم احتمالا بر اساس همان برداشت از طالبان، با آنها وارد مذاکره شده باشد. و اگر این مذاکرات واقعیت داشته باشد پاسخ ناتو نیز همان پاسخ رییس جمهور خواهد بود. طالبان صلح دوست و افغان! اما روشن نیست این طالبان صلح دوست و افغان کی ها هستند؟
این نیروها از هفت سال بدینسو به صورت مستقیم و رودررو با ناتو و دولت افغانستان به مبارزه برخاسته و هرچه را در این کشور به نام بازسازی و نوسازی ساخته شده و ساخته می شود نابود می سازند. حال تفکیک این ها به نام صلح دوست و افغان و یا میانه رو چه معنی می تواند داشته باشد!
ناتو در حالی در افغانستان وظیفه آوردن صلح و امنیت را به عهده دارد که در پهلوی آنها آمریکایی ها نیز حضور داشته اند. اما این نیروها نیز مانند ناتو دستاورد زیادی در استقرار صلح و امنیت و دستگیری مخالفان دولت نداشته اند.
قبلا این موضوع نیز در رسانه ها بازتاب یافته بود که «امریکاییها معتقدند که واشنگتن توانایی دستگیری بن لادن را دارد» آمریکایی ها این توانایی را در دولت خود می بینند که قادر به دستگیری بن لادن است، اما اینکه چرا تا کنون چنین نکرده است جای پرسش دارد. و این پرسش در مورد ناتو نیز مطرح است.
حال با این وضعیت، مردم به چه چیزی امیدوار باشند؟ بازهم امنیت آن هم بعد از گذشت هفت سال برای مردمی که انتظارات زیادی از ناتو و امریکا داشتند و نیز از ساخته شدن اردو و پولیس ملی، واقعا ناامید کننده است، در حالی که این مردم بعد از این مدت سپری شده به چیزی که نباید فکر می کردند امنیت بود، نه ناامنی و دغدغه امنیت.